Մենք տոնածառ չէինք դնում. երևի՝ թանկ էր, չգիտեմ։ Մաման առաստաղի մի ծերից մյուսը երկար թելեր էր կապում՝ սարդոստայնի նման, ու էդ թելերից կախում էինք տոնածառի խաղալիքները, ժապավենները, տարբեր գույների պսպղան շղթաները, ինչ փայլուն բան ձեռներս ընկներ, հետո՝ գույնզգույն լույսերն էինք կախում, ու ամբողջ սենյակը դառնում էր տոնածառ, իսկ մենք հայտնվում էինք տոնածառի մեջ, դառնում էինք տոնածառի խաղալիք։ Տակը՝ քառակուսի սեղանի վրա, համով-համով բաներ էինք շարում՝ պնդուկ-պոպոք, չիր ու չամիչ, մանդարին, աղանդեր, տոլմա, խմորեղեն, ջերմուկ-լիմոնա՜դ․․․

Դուք մի խաղաղ տեղի` սրբարանի կարիքն ունեք` խուսափելու համար սխալ հասկացվելուց, իսկ շատ հաճախ էլ` ձեր իսկ անձերից:

Աստուա՛ծ իմ, որ բանաս զձեռն Քո եւ լնուս զամենայն արարածս ողորմութեամբ Քով․․․

Պետության գլխին նստածի նպատակը մեկն է՝ թույլ չտալ, որ հանկարծ որևէ մեկն իրենից հզոր դառնա (հեղինակությամբ, ազդեցիկությամբ, վարկանիշով, ունեցվածքով..., ցանկացած բանով):

Ծերանում ենք, Պարույր Սևակ, ծերանում ենք, սիրելիս, Հասակակից կանանց արդեն մենք նայում ենք եղբոր պես... Բա որ իմ տարիքին հասններ, ի՞նչ կասեր... Համենայն դեպս, ես որ նրանց եղբայր չեմ։

Վրաստանը վերադառնում է դեպի պետություն հաստատակամ քայլերով. ամեն ձևով խանգարելու են, բայց կարևորը միտումն է, կամքը, չվաճառվելու որոշումը: Ոնց էլ լինի, լուծումը կգտնեն:

Ամանորը երկրի դռան հետևում ճեմող հյուր է։ Նա չգիտի, որ տան ներսում իրերի վերադասավորություն չի եղել, նույնիսկ փոշեծածկույթի վրա կարելի է ցուցամատով գրել ոչ քնքշացնող բառեր, որոնք հսկա փուչիկների պես էին, չհասան երազաքների ծիրին։ Մի քիչ կքայլի ստի ու աղքատության դեկտեմբերյան տարածքներում, տխուրների համար հուսադրողի ուժ կհավաքի, ժպիտ կնկարի դեմքի վրա, որ դիմավորողը «բարի գալուստ» ասի։

Ժողովրդի հիշողությունը կարճ է, շատ կարճ: Երևի մոռացել եք, որ 2008 թվականի մարտի 2-ին Լևոն Տեր-Պետրոսյանը հեռախոսով խոսում էր Ալիկ Արզումանյանի հետ և ասում, որ ամեն ինչ շատ լավ է։ Կրնկնում եմ` շատ լավ։

Երբ Աղազարյան Հովիկն ասում է՝ «Մոսկվայի ընկերոջս հետ քննարկեմ, նոր որոշեմ՝ մանդատը դնեմ, թե չդնեմ», հասկացեք, որ «Յուստասը» (Աղազարյանը) կապի է դուրս եկել «Ալեքսի» («կանտոռայի») հետ և սպասում է հրահանգների:

Համացանցում պարբերաբար մեջտեղ են բերում Ալ.Պուշկինի՝ «Տազիտ» անավարտ պոեմի մի քառատողից այս նախադասությունը, և անիմաստ քննարկումներ են ծավալում: Ես մի քանի անգամ մեկնաբանել եմ այդ տողը նախ և առաջ լեզվի քերականական տրամաբանությամբ և տաղաչափության կանոններով: